Η Οχυρωματική Ιστορία του Ιερού Βράχου
Η Ακρόπολη, λόγω της φυσικής της θέσης, υπήρξε καταφύγιο από την προϊστορική εποχή. Η οχυρωματική της ιστορία ξεκινά γύρω στο 1200 π.Χ. με το Κυκλώπειο τείχος. Ίχνη αυτής της μυκηναϊκής οχύρωσης είναι ορατά στα νοτιοανατολικά των Προπυλαίων, ενώ η κύρια είσοδος βρισκόταν ήδη από τότε στη δυτική πλευρά, ενισχυμένη με πύργο στη θέση του σημερινού ναού της Αθηνάς Νίκης.
Από τους Περσικούς Πολέμους στον Χρυσό Αιώνα
Το μυκηναϊκό τείχος προστάτευε τον λόφο μέχρι το 480 π.Χ., όταν υπέστη σοβαρές ζημιές από την επιδρομή των Περσών. Μετά την αποχώρησή τους, ξεκίνησε ένα τιτάνιο έργο επανατείχισης. Πρώτο οικοδομήθηκε το Βόρειο (Θεμιστόκλειο) τείχος, στο οποίο ενσωματώθηκε υλικό από τα κατεστραμμένα μνημεία. Σήμερα, ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει βόρεια του Ερεχθείου τους μαρμάρινους σπονδύλους του Προ-Παρθενώνα και τμήματα από τον αρχαίο ναό της Αθηνάς.
Λίγο αργότερα, μετά το 467 π.Χ., ο Κίμωνας οικοδόμησε το Νότιο (Κιμώνειο) τείχος. Για την κατασκευή του απαιτήθηκε η δημιουργία τεχνητού ανδήρου ώστε να διευρυνθεί η επιφάνεια του βράχου. Και σε αυτή την περίπτωση χρησιμοποιήθηκε οικοδομικό υλικό από παλαιότερα κτίσματα.
Μεταγενέστερες Προσθήκες και Οχυρώσεις
Τον 3ο αι. μ.Χ., υπό τον φόβο της επιδρομής των Ερούλων, κατασκευάστηκε συμπληρωματική οχύρωση κάτω από τα Προπύλαια, με γνωστότερη τη δυτική πύλη Beulé. Έκτοτε, η Ακρόπολη διατήρησε τον οχυρωματικό της χαρακτήρα μέχρι τον 19ο αιώνα. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο (13ος αι.), το νότιο τείχος επισκευάστηκε και προστέθηκαν πύργοι, όπως ο Κουλάς και αυτός στη θέση του σημερινού Belvedere.
Οι τελευταίες μεγάλες επισκευές του τείχους έγιναν στη νοτιοανατολική γωνία του μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα τείχη της Ακρόπολης δεν είναι απλώς όρια, αλλά ένα ζωντανό χρονικό που ενσωματώνει στα σπλάχνα του την ιστορία των καταστροφών και των αναγεννήσεων της Αθήνας.
Από τους Περσικούς Πολέμους στον Χρυσό Αιώνα
Το μυκηναϊκό τείχος προστάτευε τον λόφο μέχρι το 480 π.Χ., όταν υπέστη σοβαρές ζημιές από την επιδρομή των Περσών. Μετά την αποχώρησή τους, ξεκίνησε ένα τιτάνιο έργο επανατείχισης. Πρώτο οικοδομήθηκε το Βόρειο (Θεμιστόκλειο) τείχος, στο οποίο ενσωματώθηκε υλικό από τα κατεστραμμένα μνημεία. Σήμερα, ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει βόρεια του Ερεχθείου τους μαρμάρινους σπονδύλους του Προ-Παρθενώνα και τμήματα από τον αρχαίο ναό της Αθηνάς.
Λίγο αργότερα, μετά το 467 π.Χ., ο Κίμωνας οικοδόμησε το Νότιο (Κιμώνειο) τείχος. Για την κατασκευή του απαιτήθηκε η δημιουργία τεχνητού ανδήρου ώστε να διευρυνθεί η επιφάνεια του βράχου. Και σε αυτή την περίπτωση χρησιμοποιήθηκε οικοδομικό υλικό από παλαιότερα κτίσματα.
Μεταγενέστερες Προσθήκες και Οχυρώσεις
Τον 3ο αι. μ.Χ., υπό τον φόβο της επιδρομής των Ερούλων, κατασκευάστηκε συμπληρωματική οχύρωση κάτω από τα Προπύλαια, με γνωστότερη τη δυτική πύλη Beulé. Έκτοτε, η Ακρόπολη διατήρησε τον οχυρωματικό της χαρακτήρα μέχρι τον 19ο αιώνα. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο (13ος αι.), το νότιο τείχος επισκευάστηκε και προστέθηκαν πύργοι, όπως ο Κουλάς και αυτός στη θέση του σημερινού Belvedere.
Οι τελευταίες μεγάλες επισκευές του τείχους έγιναν στη νοτιοανατολική γωνία του μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα τείχη της Ακρόπολης δεν είναι απλώς όρια, αλλά ένα ζωντανό χρονικό που ενσωματώνει στα σπλάχνα του την ιστορία των καταστροφών και των αναγεννήσεων της Αθήνας.
